งานอดิเรกชิ้นเก่า

สวัสดีครับ วันนี้ผมจะมาเขียนเรื่อง "แม้ว่ามองไม่เห็น รักจะเป็นสายตา" อันนี้เอามาจากเพลงของนักดนตรีที่แต่งเพลงเพื่อเผยแพร่ศาสณาคริสต์คณะ The family ซึ่งผมเคยฟังเพลงของคณะนี้เมื่อหลายปีที่ผ่านมา ชอบเพลงนี้มากครับ เสียงร้องของนักร้องผู้หญิงมันช่างพริ้วไหวไปตามทำนองดนตรีอย่างแนบเนียนจริงๆ ฟังๆ มาจนสะดุดกับวรรคที่ว่า "แม้ว่ามองไม่เห็น รักจะเป็นสายตา" โอ้ มันโดนจริงๆ ครับ (อันนี้ต้องขอบอกไปถึงพระเจ้าด้วย อยากขอบคุณพระเจ้าที่ได้ประทานเพลงดีๆ มาให้ผมฟังครับ)
เหตุที่ผมเขียนเรื่องนี้ เพราะผมมีความเชื่อว่า บางครั้ง ความตาบอดไม่ได้เป็นอุปสรรคในการที่คนจะรักกันแต่อย่างใด เคยมีคู่สามีภรรยาหลายคู่ที่เป็นคนตาบอด ไม่ว่าเขาเหล่านั้นจะยากดีมีจนอย่างไร หรืออาจจะมีอายุ รสนิยม หรือพื้นฐานทางสังคมที่ต่างกันอย่างไร เขาก็ยังรักกันและอยู่ร่วมกันได้ และแม้ว่าบางคู่จะมีใครบางคนที่ฟังเสียงแล้วไม่น่าสนใจเลย (ซึ่งอันนี้เขาว่ากันว่าคนตาบอดชอบกันที่เสียงนะครับ) ก็ไม่ได้เป็นอุปสรรคทีเขาจะอยู่ร่วมกัน แล้วถ้าหันมาดูคนตาบอดที่มีคู่ชีวิตเป็นคนตาดี อันนี้ก็มีอยู่หลายคู่เช่นกัน แล้วท่านผู้อ่านอยากรู้มั้ยครับ ว่าเวลาคนตาบอดพบรักกับคนตาดี มันเป็นยังไง?
เอาประสบการณ์ของผมเลยนะ วันนี้ครึ้มอกครึ้มใจครับ ขอบอก! ก็จะขอเล่าเลยแล้วกัน
ตั้งแต่ที่ผมเคยมีแฟนเป็นคนตาดีมา ผมว่าความตาบอดของผมก็อาจจะเป็นจุดสนใจของเธอบ้าง ยิ่งล่าสุดที่ผมเพิ่งไปพบรักมานี่ เธอเคยบอกว่าสนใจที่ผมตาบอด "ถ้าผมไม่ตาบอด เธอจะไม่สนใจเลย" เธอบอกนะครับ แล้วเมื่อคบกันต่อไป ผมก็รู้ว่าความตาบอดไม่ได้เป็นปัญหาจริงๆ ผมกับแฟน ทำอะไรด้วยกัน ไปไหนมาไหนด้วยกัน ช่วยกันทำงานที่ต้องทำร่วมกัน และคบกันอย่างออกหน้าออกตา ไม่มีความอายหรือกลัวว่าคนทั่วไปจะมองไม่ดีที่เธอมาคบกับผมซึ่งเป็นคนตาบอด และบางครั้งที่คนทั่วไปเห็นเราไปไหนด้วยกัน พวกเขาก็มักจะทักทายด้วยความชื่นชมและเอ็นดู (ส่วนใหญ่จะเป็นพวกคนขายของในตลาดนะครับ) แล้วก็ยังมีคนในรถโดยสารด้วย เวลาเขาซักถามอะไรก็รู้สึกว่าแฟนผมจะได้รับคำชมบ่อยๆ จนในที่สุดแล้วก็มาถึงที่ว่า ผมโชคดีที่มีเธอเป็นแฟน ก็คงจะต้องขอบอกว่าผมโชคดีจริงๆ นั่นแหละครับ
คบกันไปคบกันมา ก็คงมาถึงช่วงที่จะเลิกกันแล้วสิครับ เหตุผลของการเลิกกัน ก็คงไม่ใช่เพราะผมตาบอดอีกนั่นแหละครับ อันนี้เชื่อได้แน่ๆ ว่าไม่ใช่นะครับ สรุปว่าในช่วงเวลาที่ผมเคยมีแฟน ความตาบอดไม่เคยมาทำลายความรักระหว่างเราเลย ตรงกันข้าม ความตาบอดยังช่วยให้ผมมีคนที่รักและสนใจ และยังเป็นเครื่องแสดงให้เห็นได้ว่า แม้ผมตาบอดก็ไม่ได้หมายความว่าผมจะรักหรือห่วงใยใครไม่เป็น เมื่อถึงเวลา ผมก็ทำอะไรได้ใกล้เคียงกับคนตาดีๆ ที่เขาทำกันนั่นแหละครับ เช่น เวลาที่เธอเจ็บไข้ไม่สบาย เวลาที่เธอต้องการความช่วยเหลือในเรื่องงานที่ผมพอจะช่วยได้ เวลาที่เธอเข้าครัวทำอาหาร ผมก็จะมีส่วนร่วมทุกอย่าง อย่างนี้ก็เท่ากับว่าความตาบอดไม่ใช่เป็นอุปสรรคของความรักเลยใช่ไหมครับ?
เขียนมาถึงตรงนี้แล้ว ผมก็อยากจะทิ้งท้ายไว้ตรงที่ว่า เมื่อจะรักใครแล้ว สิ่งสำคัญที่สุดก็คงอยู่ที่ใจครับ ไม่มีอะไรจะมาขวางกั้นความรักที่เราหยิบยื่นให้กันได้เลย และก็ความรักอีกนั่นแหละครับ ที่จะทำลายอุปสรรคทุกอย่าง เรื่องไหนที่เป็นไปไม่ได้ ถ้าเรามีความรักให้กัน อะไรก็เป็นไปได้ทั้งนั้นครับ แล้วท่านผู้อ่านเห็นว่าเรื่องนี้เป็นอย่างไรครับ หวังว่าคงไม่ธรรมดาเกินไปนะครับ.

edit @ 2006/11/08 07:47:11