งานอดิเรกชิ้นเก่า

ความประทับใจในชีวิตประจำวัน
สวัสดีครับทุกท่าน มัวรีๆรอๆอยู่ว่าเมื่อไหร่จะได้ฤกษ์มาเขียน ตอนนี้เป็นฤกษ์ดีก็เลยมีเรื่องมาเขียนจนได้นะครับ วันนี้ว่าด้วยเรื่องของความประทับใจจากเหตุการณ์ธรรมดาๆที่เราต้องเจออยู่ทุกเมื่อเชื่อวันนี่เองครับ
คงไม่มีใครปฏิเสทนะครับว่า ทุกวันนี้เราต้องเดินทางไปไหนมาไหนอยู่เป็นเรื่องปกติ แล้วสำหรับท่านที่อยู่ในเมื่องหลวงซึ่งเต็มไปด้วยการแก่งแย่งแข่งขันอย่างดุเดือดแบบนี้ การเดินทางก็เป็นสิ่งหนึ่งซึ่งอาจจะสร้างความรำคาญใจให้ได้ไม่น้อยทีเดียว ยิ่งท่านที่อยู่ในแห่่งรถติดมากๆด้วยแล้ว ก็คงต้องบอกว่าสาหัสจริงๆ
จากที่ผมเคยเขียนเรื่องรถเมล์มาหลายตอนแล้ว วันนี้ก็จะมาขอเขียนอีกตอนครับ คือผมอยู่กรุงเทพฯมาสองปีกว่าๆแล้ว ได้เปลี่ยนที่พักมาก็หลายแห่ง และเดินทางไปไหนมาไหนโดยรถเมล์ก้ค่อนข้างบ่อยเหมือนกัน ก็เลยรู้สึกว่าการนั่งรถเมล์นี่ถ้าคิดดีๆก็เป็นสิ่งที่น่าจะต้องมองให้เป็นเรื่องไม่เครียด ทั้งๆที่บางครั้งที่เราใช้บริการรถเมล์ พนักงานขับรถหรือกระเป๋าก็แสดงอาการที่ไม่น่าดูเอาเสียเลย ก็อยู่ที่เราว่าจะมองสถานการณ์นั้นว่าเป็นยังไง
กว่าสองปีที่ผ่านมา รถเมล์ที่ผมประทับใจและมีความรู้สึกถูกชตาเวลาได้ใช้บริการก็มีอยู่จำนวนหนึ่งนะครับ ด้วยเหตุผลที่ต่างกัน ซึ่งพอจะประมวลมาเล่าให้ทุกท่านได้ทราบกันดังนี้ครับ
เริ่มที่สาย 538 เป็นสายแรกๆที่ผมได้ใช้บริการ สายนี้จะเจอทั้งกระเป๋าใจดีและผู้โดยสารที่มีน้ำใจตั้งแต่สูงอายุไปจนถึงคนที่น่าจะอยู่รุ่นราวคราวเดียวกัน บางทีก็มีรถเสียบ้าง แอร์ดับ นั่งหลับ นั่งเลย ยืนเบียด คนขับดุ โดนถ่ายผู้โดยสาร แต่จะยังไง ผมก็เต็มใจและยินดีทุกครั้งที่ได้ใช้รถสายนี้
รถสาย 69 เคยนั่งครั้งเดียวแต่ก็รู้สึกว่าน่านั่งครับ เพราะบังเอิญเจอการบริการที่เป็นมิตร เรียกว่าถ้านั่งเลยก็คงลำบากมาก เพราะไม่เคยนั่งมาก่อน แต่ก็รอดมาได้ด้วยดี อันนี้ก็เลยจำไว้ว่าสาย 69 ก็น่านั่งอีกสายหนึ่ง (ตอนนั้นเคยนั่งรถปรับอากาศครับ) ไม่รู้ว่ามีรถร้อนหรือเปล่า
อีกสายที่รู้สึกว่าน่าพอใจก็คือ 62 อันนี้คุยกับกระเป๋าไปตลอดทางเลย กลัวหลงครับ และได้ข่าวว่ากระเป๋าก็ง่วงนอนด้วย คนพวกนี้บางครั้งก็พักผ่อนน้อยครับ น่าสงสารเขาเหมือนกันในจุดนี้ ถึงจะอยู่รถแอร์ก็อย่าเพิ่งคิดว่าสบายนะครับ อากาศไม่ค่อยถ่ายเทครับ มันก็อึดอัดเหมือนกัน
อีกสายที่คงไม่กล่าวถึงไม่ได้ก็คือ สาย 503 อันนี้จะราคาถูกกว่าสายอื่นที่วิ่งในเส้นทางเดียวกันด้วย แถมรถก็แปลกๆ มีนั่งหันหน้าชนกันด้วย จึงทำให้ผมรู้สึกประทับใจเป็นพิเศษ และถ้าวันไหนได้นั่งสายนี้กลับบ้านก็แน่ใจได้เลยว่าจะไม่เลยแน่ๆ เพราะเขาขานป้ายทุกครั้ง และมักจะถึงที่หมายเร็วกว่าปกติด้วย เพราะเขาไม่ค่อยจอดครับ ไม่รู้จะไปรับผู้โดยสารที่ไหน สงสัยคงกะจะรับที่ละมากๆไปเลย นี่แหละครับ ถูก เร็ว ดี ของแท้เลย
ยังมีอีกหลายสายที่น่าประทับใจครับ เช่น 24 ที่ถึงแม้จะต้องรอนานถ้าไม่ได้ดูเวลาให้ดี หรือ 39 ที่อาจต้องหงุดหงิดกับคนขับที่บางครั้งก็ขับรถอย่างมีอารมณ์บ้าง หรือสาย 187 เพื่อนเก่าที่มักพาผมไปเที่ยวอู่เป็นประจำในช่วงที่เคยใช้บริการ เหล่านี้ผมถือว่าก็ยังยินดีที่จะใช้บริการครับ ส่วนบางสายที่ยังไม่อยากจะกล่าวถึงนั้น คิดว่าอยากจะหลีกเลี่ยงด้วยเหตุที่ต่างกันหลายสถานการณ์ ซึ่งคงไม่กล่าวถึงให้เสียบรรยากาศนะครับ
แล้วท่านผู้อ่านคิดยังไงกันบ้างครับ เดี๋ยวโอกาศหน้าจะเล่าเรื่องรถเมล์ต่างจังหวัดให้อ่านกันบ้างดีกว่า ผมมีอะไรกับรถเมล์นี่ก็เยอะเหมือนกันครับ ที่ยังจำได้ก็ประทับใจทั้งนั้นเลยครับ คราวนี้ต้องจบเสียที เพราะได้เวลาหาอาหารเช้าแล้ว สวัสดีครับ